کارخانه عشق

به مناسبت والنتاین

karkhaneyeeshgh — Mon, 16 Feb 2009 07:39:00 GMT

می گن امروز که از خواب بلند شی همه چی قزمز!

همه چی شادی اوره!

اما امرووز همه چیز مثل روزای دیگس!

یک روز تکراری دیگر!اما نه....

کمی تیره تر!چرا؟؟

اها یادم امد امروز روز عشق نمیدانم چرا خندم می گیره؟؟و اشکم سرازیر می شه!عشق...

توی یک رابطه عاشقانه یا باید لیلی باشی یا مجنون!

شایدم شیرین شایدم خسرو!

اما اگه ۱دفعه فرهاد بشی چی؟؟؟

هدیه روز عشقت ۱ تبر می شه که فقط به درد فرق سرت می خوره!

شایدم ۱ طناب ۱ مشت جرعت که فرهاد داشت

.....

من چی؟

می تونم خودمو از یاد تو و فکر تو خلاص کنم؟؟

کی منو به ۲متر طناب مهمان می کنه؟؟ شایدم چند لیتر بنزین...

زندگی ارزش ماندن نداره!

باید گذاشتو رفت به شوی رهایی

خدایا من تو روزه عاشقا فقط از تو کمی جرات می خوام

می دانم که نا امیدم نمی کنی!

والنتاین مبارک

باران نمیبارد ............

karkhaneyeeshgh — Fri, 16 Jan 2009 12:43:18 GMT

من از احتمال رفتن هم سخن مگو ، می ترسم .

ازهجوم خالی اطراف وقتی دیگر نباشی ،

از جادوی بی تفاوتی لغزیدن در مرداب فراموشی ...
از همه اینها می ترسم .

عزیز روزهای بارانی ام ،
می ترسم آن روزهایی را که راه خانه را گم می کنی ،
روزهایی که دستت به بلندی بنفش آسمان نمی رسد ،

روزهایی که یک جهان اضطراب سهم رویاهایت است ... تنها بمانی .

می ترسم با مویه های باد در روزهای ناگزیر تشویش تنها بمانی .
می ترسم ، آخر زیاد حوصله نداری .

می ترسم خدای ناکرده همه نسبت هایت را با دالان های بازی مان انکار کنی !
بگویی : « من پروانه تر از این حرف هایم » و پیله گی خود را از یاد ببری .
آی همبازی ... نکند همه روزهایی که بر من بی تو می گذرد ، بی من باشی .
می ترسم دیر کنی ، آنقدر دیر که پیدایم نکنی .

می ترسم جایی زیر دست و پای دلتنگی بمانم و تو هم دیر کنی .
می ترسم آنقدر دیر بیایی که کلید گم شود .

روزی بیایی بی کلید ، پشت در، زیر باران بمانی .
چه حرف هایی می زنم ...

..........
من فقط ترسیده ام ، از احتمال نیامدن تو و نیامدن باران

... همین

نامه اخر برای تو

karkhaneyeeshgh — Thu, 12 Jun 2008 20:40:18 GMT

این نامه فقط برای توست

اامروز ۲۳ خرداد ۸۷

ثانیه ها بی دوام و کند میگذرند شاید که میخواهند همراهیم کنند...

این آخرین نامه ایس که برای تو مینویسم...

در هر حال با صدای بلند بخوان و اشک هایت را بیهوده هدر

نده..هرگز احساس گناه نکن..میدانی هر چه که بود گذشت و

امروز برای پشیمانی و جبران دیر است.. ژ

فقط اگر روزی این نامه را خواندی و شکستی...غرورت را کنار

بکش به آسمان بنگر...و با تمام وجود صدایم کن..همین

شروع میکنم گفتنی ها را:

امروز بی تفاوت تر از همیشه روزم را آغاز کرده ام و فقط با دیدن

یک تکه کاغذ کاهی ؛این گونه بی قرار شده ام..

توی کاغذ هر چه که بود از آتش هم سوزاننده تر بود...

نه دیگر به برگشت می اندیشم

نه به تو

نه به زندگی...

به فرار از تنهایی ها فکر میکنم و آینده تلخ را با نک انگشتان لرزانم لمس میکنم..

امروز آینده را توی رویا میدیدم..نه صورت محزون و بی قرار تو را

نه دستات خیس و سردت را..

نه چشم های گریان و پر خونم را...

آینده مدام با گذشته ها میجنگد و این برای من از هر چیز خوشایند

تر است..شاید امروز معنی این حرف ها را نفهمی ولی

بعد ها که به راحتی از من گذر کردی خوب حس میکنی که برای

چه اینگونه سخن میگویم..

توی این بازی اجباری تو باختی و من بردم.

تعجب نکن فقط صبر کن تا نامه را تمام کنم.

من از تو به اندازه دریای زندگیم فاصله دارم...روز های اول ستاره

ها را با هم میشمردیم..

و امروز من اینجا بی تو میشمارم..چه پر نور و چه کم نور..

هر چه هست؛ سنت شکنی نکردم..

روح تو در من ماندگر است...ولی جسمت را از یاد میبرم..

روز های پر خاطره را هر دو لگدمال کردیم و بی تفاوت ازآنها

گذشتیم..

امشب با یادت رووی بام میروم توی تاریکی با سایه ها سخن

میگویم و بی پروا رنگ میبازم..

ساده سخن میگفتیم از آینده و زندگی که در پیش بود

بی توجه به اینه میسوختیم و باد خاکسترمان رابا خود میبرد به

دیار آدمک های مرده و بی روح

باد خاکسترمان را به قبرستان خاطره میبرد و ما همچنان

میسوختیم..

تازه میفهمم سوزش درونیم از چیست..

تازه میفهمم سردردهای بعد دیدار برای چیست

تازه میفهمم چرا اشک میریختم

تازه میفهمیدم چرا بعد از هر بوسه تمام وجودم از حرارت میسوخت

ما باختیم...ولی امروز من برنده نهاییم!

خودت خوب میدانی که ما هر دو گنه کاریم

نه عشق بی سروسامانی که میدانستیم ناپایدارتر از اشک روی

گونه های عاشق است....

یادگاری هایی که دادی روز اول توی صندوقچه قدیمی خاطرات کودکی زیر خروارها سادگی قایم کردم..تا یادم نرود روزی هم ساده بوده ام..

توی غربت میمانم..

خاطراتمان را توی دریای فراموشی رها کن..

یادگاری ها را هم بسوزان و زیر پای مردمان روسپی مدفون کن..

فراموشم کن..

رویای من , تو بودی

karkhaneyeeshgh — Fri, 25 Jan 2008 12:49:38 GMT

گفتم دوستت دارم ولی تو رفتی...

و حالا لحظه ها , بی تو , آهسته و به سختی می گذرند.

زمان کندتر از همیشه می گذرد, اما می گذرد نه مثل همیشه ,

نه مثل وقتی تو بودی, فقط می گذرد,

بدون هیچ حادثه ای , بدون هیچ رویایی ...

چون دیگر رویایی ندارم!

رویای من , تو بودی ولی تو به دنبال رویای خودت رفتی!

گفتم رویای من تو هستی , پس با من بمان!

ولی تو سکوت کردی , فقط سکوت...

و حالا رفته ای...

از تو به خاطر تو گذشتم ...

گذشتم تا تو به رویایت برسی و من رویای خود را

در گوشه ای از قلبم به حبس ابد محکوم کردم!

تو رویای من بودی و هستی , ولی رویایی دست نیافتنی , آرزوی محال...

با خود گفتم , در عشق همیشه یک نفر قربانی می شود !!!

تصمیم گرفتم قربانی این ماجرا من باشم ,

چون تو را بیش از آن دوست می داشتم

که قربانی شوی در این راه بی پایان ...

روزها میگذرد و هر روز دلتنگ تر از همیشه

با یادت صبح را به شب و شب را به صبح میرسانم.

وجودت شادی بخش روح و جانم بود ...

در فراق تو به دلمرده ای غمگین بدل شدم ...

ای آرامش جانم برگرد ...

نامه ای به تو

karkhaneyeeshgh — Sun, 25 Nov 2007 18:36:30 GMT

گمان می کنم دیشب خواب رنگ پریده واژه ای را دیدم

یا پرنده ای بی پر در آسمان هفتم

یا پنج شنبه ای از اضطراب و پروانه

یا زمستانی نوزاد.

حالا لهجه ام سبز شده و چشمهایم لای خوای دیشب جا مانده

هیچ کس نمی پرسد چرا سبز می پوشم

چرا شراب می نوشم

چرا دستهایم بوی ترانه گرفته

هیچ کس دلش برای پاییز پریروز تنگ نمی شود!

می خواهم بروم برای آینه گریه کنم

گاهی که صبح و ستاره به دیدنم می آیند و آسمان بنفش می شود

یادم می افتد که چه نسبت محرمانه ای با کلمه دارم

و یاد تو می افتم که همیشه حال مرا از آینه می پرسیدی

بعد از تو کسی بی ابهام از کنار باران عبور نمی کند

مثل تمام پنج شنبه هایی که قد می کشند و جمعه می شوند

و من فکر می کنم آخرین بوسه ات روی کدام انگشتم بود...

باز صدایت راه می افتد و نام من پرنده می شود

باز آینه دست هایش را برای گریه های من تعبیر می کند

حالا تو هی بهانه بیاور.

کنار همیشه نیامدنت باران به لکنت می افتد و بابونه و بوسه سبز می شود

انگار تمام آرزوها زنده میشوند .

karkhaneyeeshgh — Thu, 01 Nov 2007 18:21:47 GMT

انگار تمام آرزوها زنده میشوند مقابل این شیشه غم گرفته . . .

چیز زیادی معلوم نیست ...

تنها لكه های سیاهی كه میلرزند . . .

نمیدانم . . . سرم گیج میرود . . .

تمام تنم درد میكند . . .

چقدر مضحك شده ام . . .

یاد روزهای با تو بودن می افتم . . .

آخ كه چقدر دوست داشتنی بود آن لحظه ها . . .

یادت میاید ؟ . . .

من همیشه خدا نگاهت میكردم . . .

و تو در یك آن كه هیچ گاه فرصت یادبودش نبوده لبخندی میزدی . . .

یادت میاید ؟ . . .

من خیره میشدم به چشمانت . . .

قطره هایی سرد و لزج می لغزیدند روی گونه هایم . . .

و باز همان كلام آشنا . . .

لبهای نمكینت باز میشد . . .

باز هم چه شده ؟ . . .

یاد كدامین خاطره افتاده ای پاییز من ؟ . . .

آری من پاییزت میشدم . . .

چقدر دوست داشتنی بود آنروزها . . .

تو رفتی و من واماندم میان لحظه هایم . . .

بیا و ببین كه چه كرده ای ؟ . . .

من سالهاست كه سیاه پوش تو ام . . .

آخ یادم رفته بود كه چقدر درمانده ام . . .

چشمانم سیاهی میروند . . .

باورم نمیشود . . .

این انتها بی لبخند تو . . . ""

دوستت دارم

karkhaneyeeshgh — Fri, 07 Sep 2007 20:00:18 GMT

زمستان گذشته است

گل ها شکفته اند

باز زمان نغمه سرايي فرا رسيده است

و تو اي کبوتر من که در شکاف صخره ها و پشت سنگ ها پنهان هستي

بيرون بيا و بگذار صداي شيرين تو را بشنوم و صورت زيبايت را ببينم

زيرا اکنون ديگر زمستان به پايان رسيده است

********

تو را به جاي همه کساني که نشناخته ام دوست مي دارم

تو را به جاي همه روزگاراني که نمي زيسته ام دوست مي دارم

براي خاطر عطر نان گرم و برفي که آب مي شود و براي خاطر نخستين گناه

تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به جاي همه کساني که دوست نميدارم دوست مي دارم

سپيده که سر بزند در اين بيشه زار خزان زده شايد دوباره گلي برويد شبيه آنچه در بهار بوييديم

پس به نام زندگي هرگز مگو هرگز

پل الوارد

می خواهم!!!!

karkhaneyeeshgh — Wed, 22 Aug 2007 09:13:30 GMT

میخواهم تو تنها کسی باشی که در گوشم عاشقانه نجوا کرد!

تورا به لحظه های دیر پای غم،به شادی های کوچکم میخواهم

میخواهم بهانه ی ساده ی نفس کشیدنم باشی!

می خواهم باشی تا در روزگارم تکرار شوی تا چشمانم به بودن تو خو کنند ونگاهم در

نگاهت جا بماند!

گرچه میگویی تا ابد در دل تنهایی ام می مانی اما چقدر امروز به وجودت نیاز مندم!

کاش همیشه فرصت دیدارت بود تا این دل سرگردان در شمارش لحظه های انتظارش

اینگونه دست وپا نزند!

از چه بگوییم خوب من؟

تا کی حرف های ناگفته گلوی سخن را بفشارد ومن هیچ نگویم؟

افسوس که غریبه ها پشت دیوار ذهنم خانه کرده اند تا عشق را از من بربایند

جماعتی ایستاده اند تا ببینند زمین خوردن مرا

آن روز که همسفر غم هایت را میفروشی به خنده های تازه از راه رسیده ای!

میدانم که پایان تمام خواب هایم رفتن بی بهانه ی توست!

خسته ام !

نمی فهمی!

دلتنگ مهربانی های بی آلایشت گشته ام

کاش زندگی چیزی بیش از یک رویا بود...

.

.

.

وقتی تمام خواب هایم تویی

ومنی که به تمامی توام

دیگر به چه درد میخورند این روزها که وقتی خوابم توام

ووقتی نمی خوابم تو ام!

.

می خواهم!!!!

میخواهم!!!

میخواهم تو تنها کسی باشی که در گوشم عاشقانه نجوا کرد!

تورا به لحظه های دیر پای غم،به شادی های کوچکم میخواهم

میخواهم بهانه ی ساده ی نفس کشیدنم باشی!

می خواهم باشی تا در روزگارم تکرار شوی تا چشمانم به بودن تو خو کنند ونگاهم در

نگاهت جا بماند!

گرچه میگویی تا ابد در دل تنهایی ام می مانی اما چقدر امروز به وجودت نیاز مندم!

کاش همیشه فرصت دیدارت بود تا این دل سرگردان در شمارش لحظه های انتظارش

اینگونه دست وپا نزند!

از چه بگوییم خوب من؟

تا کی حرف های ناگفته گلوی سخن را بفشارد ومن هیچ نگویم؟

افسوس که غریبه ها پشت دیوار ذهنم خانه کرده اند تا عشق را از من بربایند

جماعتی ایستاده اند تا ببینند زمین خوردن مرا

آن روز که همسفر غم هایت را میفروشی به خنده های تازه از راه رسیده ای!

میدانم که پایان تمام خواب هایم رفتن بی بهانه ی توست!

خسته ام !

نمی فهمی!

دلتنگ مهربانی های بی آلایشت گشته ام

کاش زندگی چیزی بیش از یک رویا بود...

.

.

.

وقتی تمام خواب هایم تویی

ومنی که به تمامی توام

دیگر به چه درد میخورند این روزها که وقتی خوابم توام

ووقتی نمی خوابم تو ام!

.

.

.

.

همیشه از عشق خواهم گفت

قلبم این را میگوید!

.

.

.

همیشه از عشق خواهم گفت

قلبم این را میگوید!

من,تو

karkhaneyeeshgh — Fri, 13 Jul 2007 18:13:59 GMT

من ، تو ، شوق رسیدن!
می گویند: بتاب!
از بدو دلدادگی تا انتهای سرگشتگی!
و من؛ مات! تنها در افکار خود سایه روشن می زنم!
می گویند: بخوان!
از ابتدای خلقت تا روزهای نیامده!
و من؛ مبهوت! در آشفتگی خود فریاد می زنم!
می گویند: برقص!
از بلندای ناز تا خواهش نیاز!
و من؛ بی تاب! دوش به دوش پروانه ها دیوانه می شوم!
می گویند: بمان!
از دیروز روز تا فردای شب!
و من...
و من می روم!
که شامگاهان بی روزن به استجابت صبح ننشسته اند!
می روم که آغاز کنم!
از امروز روز تا فردای روزتر؛
اما؛
آخر بی همسفر که نمی شود پرید!
باید تو باشی تا شوق رسیدن معنا بگیرد!

یک انگیزه هزار انتقام

karkhaneyeeshgh — Fri, 06 Jul 2007 11:05:18 GMT

تمام حرف هایم نم گرفته
شاید
تنها چیزی که برایم مانده
همین تنفر کاغذی است

هر دو جیبم
کاملا خالی است
از چیز هایی مانند احساس و محبت

صدای خشن دستانم
آغوش نیست
من مشت هایم مشت هستند
من دستانم گناه را فهمیده اند

تمام کسی که تمام من بود
مرا از من گرفت
مرا شکافت و دوباره از نو
با تنفر بافت
چیزی که بودم نیستم

تمام شب بو ها خشک اند
ماهی های برکه ی شعور مرده اند
درک پیدا نیست
نهایت در بی نهایت گم شده

یک سیگار روشن
با چند مهمان نا خوانده
این مهمان هر لحظه ای من شاید باشد
باور کن

برای دقایق یک اثیم
چقدر باید دقیقه ها محکوم می شدند
تا گذشته های خشمگین باور کــــنند
که حالا همه چیز فرق کرده

انگار تمامشان یک رویا بیش نبود
من تا گلو درون لجنزار فرو رفته ام
من برای سقوط کردن
وقت کسی را نگرفتم

درست است که
این ها شاید برگ های آخر بازی باشند
اما کسی هنوز نمی داند
آسه دل را چه کسی دارد